Home   |  Wie ben ik   |  Specialisaties   |  Contact   |  Links

Osteopathie

In mijn opleidingen die ik reeds in het verleden reeds heb afgewerkt, was ik telkens enthousiast om van alles bij te leren. Bij het afronden van de vroegere opleidingen, bleef ik vaak een beetje op mijn honger zitten.
Ik had veel bijgeleerd maar miste net dat volledige beeld.
Na mijn 5 jarige opleiding tot D.O. (Degree in Osteopathy) heb ik een heel ander gevoel. Ik meen te kunnen spreken van een veel bredere kijk op mijn patiënt en zijn/haar klachten.

Wat is osteopathie?

De Amerikaan Andrew Taylor Still (1828-1917), klassiek geschoold arts, was de grondlegger van de osteopathie. Een korte schets van een boeiende ontwikkeling.

De origine van de osteopathie gaat terug tot de tweede helft van de negentiende eeuw. Vanaf toen beleefde men een belangrijke ontwikkeling in de kennis van de diagnostiek en van de therapie. Dit fenomeen is gekoppeld aan de ontwikkeling en de vorderingen in andere wetenschappen. Deze gegevens en technieken zijn een grote steun gebleken in het onderzoek van de gezonde en van de pathologische werking van het menselijk lichaam.
Het is in deze beginperiode van de moderne geneeskunde, rijk aan ontdekkingen, maar nog arm aan therapeutische oplossingen, dat dokter Andrew Taylor Still, geboren in 1828 in Virginia, de geneeskunde beoefende.

Hij begint daarna , in de jaren 60 (1860) geneeskunde te studeren in de school voor genees- en heelkunde van Kansas City, Missouri. Zo krijgt hij een volledige eigentijdse opleiding in de geneeskunde en in de heelkunde.

In 1864 verliest hij drie van zijn kinderen tijdens een epidemie van cerebro-spinale meningitis. Vreselijk getroffen door die sterfgevallen, en er vast van overtuigd dat de therapie van zijn tijd vaak ontoereikend was, en soms zelfs gevaarlijk, begon Still zijn doktersleven te oriënteren naar wat hij een nieuwe weg noemde. Tien jaar later zou die weg de “osteopathie” doen ontstaan.

In feite schijnt die andere weg terug te keren naar de oude traditie van de hippocratische geneeskunde, waarbij de patiënt, in zijn geheel en samen met zijn omgeving, op de eerste plaats komt.
Ongeveer 2400 jaar geleden hechtte Hippocrates reeds veel belang aan de wervelkolom en aan de pathologie ervan. Zijn geschriften getuigen onbetwistbaar van zijn manipulatieve behandelingswijze die moet afkomstig zijn van de Egyptische traditie.

Hij hechtte veel belang aan hygiëne en voeding. Hij was van oordeel dat een dokter het als zijn plicht moest beschouwen de mensen in goede conditie te houden, zodat ze niet ziek werden en geen verzorging voor het genezen van die ziekte nodig hadden. Die opvatting vinden wij ook terug in de Chinese geneeskunde.

In juni 1874 voerde dokter Andrew Taylor Still een officieel gesprek met collega’s over het resultaat van zijn navorsingen. Zijn diagnostisch en therapeutisch systeem noemde hij bij die gelegenheid “osteopathie” naar de Griekse woorden ‘osteon’ (been,bot) en ‘pathos’ (lijden, pijn, ziekte).

In 1892 kreeg hij de toelating de ‘American School of Osteopathy’ op te richten in Kirksville, Missouri. Dit werd de allereerste osteopathische onderwijsinstelling, en tevens het allereerste osteopathisch behandelingscentrum.
In 1895 gebruikte hij reeds radiografisch materiaal, een uitvinding van het einde der 19de eeuw.
Na de oorlog 1914-1918 lieten vele studenten zich inschrijven in de osteopathische scholen Allerlei invloeden, en zowel interne als externe druk, droegen ertoe bij om de programma’s van die scholen geleidelijk af te stemmen op die van de medische scholen. En de mogelijkheid om voor hun studenten later dezelfde rechten erkend te zien als voor de dokters in de medicijnen, bracht het grootste deel van de osteopathische scholen,
en dus van de toekomstige osteopaten, ertoe, zich te richten naar de regels die golden voor de gangbare geneeskunde.

De huidige osteopathische behandeling.

Aan de handelingen gaat een uitgebreid onderzoek vooraf.
Centraal hierbij staat de ziektegeschiedenis, zoals bvb complicaties bij geboorte, doorgemaakte ziektes, operaties, voedingsgewoontes, toestand van het bloed, …Daarnaast worden weefsels met verminderde beweeglijkheid en verhoogde spanning opgespoord.

De osteopaat probeert de primaire oorzaak te vinden van de klacht van de patiënt. Hij gaat daarvan uit van 3 aspecten:
- parietaal: bewegingsapparaat, gevormd door botten, spieren, pezen, gewrichten, wervels,…
- visceraal: de inwendige organen met hun bloedvaten, lymfevaten en besturende zenuwen
- cranio-sacraal: de schedel en wervelkolom met daarin het hersenvocht, de vliezen en het zenuwstelsel

De behandeling gebeurt praktisch gezien geheel met de handen en is gericht op het herstel van weefselspanning en mobiliteit.
Hij probeert de harmonie tussen de 3 aspecten (parietaal, visceraal en cranio-sacraal) te optimaliseren waardoor de zelfgenezende kracht van het lichaam gestimuleerd wordt en behouden blijft.

Het is dus goed mogelijk dat de osteopaat gaat onderzoeken en behandelen op een plaats waar de patiënt nu geen directe klacht vertoont.

Ruben Coutteau © 2013 • Privacy Policy
Ontwikkeld door Webpunt.be